اسم کلمه‌ای است، که برای نام بردن کسی یا چیزی به كار می‌رود. چیزی که به وسیلة آن نام برده می‌شود گاهی شخصی مانند مرد، پسر، هوشنگ، گاهی حیوانی: گاو، اسب، گاهی مكانی: کوه، دشت، گاهی از رستنی‌ها: درخت، چمن… ستارگان،  زمان،  چیز‌های بی‌جان: کاغذ، صندلی حالتی: سفیدی رنج، است. و  از نظر صوری و لفظی و اخباری نشانه‌هایی دارد که عبارت‌اند از حرف اضافه عدد‌های اصلی، پسوند‌های جمع، نكره و ندا و هر چه پیش از آن می‌آید.
اسم واژه‌ایست به عنوان هسته در جایگاه اصلی گروه اسمی به كار می‌رودو  با نشانه‌های صرفی خاصی همراه می‌شود. از لحاظ معنایی ممكن است، به انسان، جانور و گیاه یا به طور کلی به همه پدیده‌های مادی و غیرمادی دلالت، نماید.
کلیة اسم‌ها از نظر ویژگی شخص، سوم شخص محسوب می‌شوندو ممكن است، از نظر صوری از یك کلمه، یك عبارت یا یك جمله درست شده باشد.