تاریخ ادبیات ایران بعد از اسلام

ازآنجاکه اثر منظوم معتبر و قابل توجهی از دورةپیش از سامانیان (طاهریان و صفاریان) در دست نیست، نمی‌توان در خصوص زندگی و شعر شاعر آن عصر به بحث و بررسی مطلوب و مقبول پرداخت. چرا که از چند شاعر منسوب به آن دوره (محمدبن وصیف، بسام کرد (کورد)، فیروز مشرقی و… ) تنها پنجاه و هشت بیت باقی مانده است.
دوره سامانیان را می‌توان نخستین دوره پیشرفت ادبیات فارسی شمرد. پادشاهان معارف پرور و هنردوست سامانی و وزرای دانشمند و دانش دوست آنان در ترویج علم و ادب می‌کوشیدند و صله‌های گرانبها به سخنوران می‌دادند. تشویق¬های بی‌سابقة آنان بود که باعث شد شمارة سخن سرایان در این دوره فزونی یابد. تذکره لباب الباب از بیست و هفت شاعر پارسی گوی نام برده که همه در این عصر می¬زیستند.
پیمود به طورکلی می‌توان شاعران دوره غزنوی را به دو گروه دسته‌بندی کرد:
الف)شاعرانی مانند فردوسی که بخش عمده‌ای از عمر خود و دوره شاعری در دوره سامانیان سپری شده بود و هنگام به قدرت رسیدن غزنویان در سنین میانسالی و پیری به سر می‌بردند.
ب)شاعرانی که در روزگار حکومت غزنویان پای به عرصه سخنوری نهادند مانند عنصری، فرخی، منوچهری و عسجدی